Πέμπτη, 05 - 07 - 2007

  Υποχρέωση στον «δάσκαλο» που μας δίδαξε, μας συμβούλεψε, όχι με τον συνήθη απόμακρο ξύλινο λόγο, αλλά με μια απεριόριστη αγάπη που αποτυπωνόταν στην γλυκύτητα της φωνής του, στην  αφοσίωση του και στην έκφραση της αγωνίας του σαν να είμαστε δικά του παιδιά.

Εκτίμηση στον «άνθρωπο» που πόνεσε με τον  πόνο του γνωστού του, του πατριώτη του, που χάρηκε με την χαρά του, σ’ αυτόν που συνέβαλε στην αποκατάσταση ανθρώπινων σχέσεων.   

Αναζητήθηκε μέσα από συζητήσεις με αρκετούς στο χωριό μας, στο Λεβίδι, να προσδιοριστεί όσο πιο πολύ γίνεται η γενικότερη εικόνα που είχε και έχει στην διαδρομή της ζωής του ο Ιερέας, ο «άνθρωπος»  Ιωάννης Κατσαρός.

Ένα  μικρό, όμορφο χωριό. Αυτά είναι τα λόγια του επισκέπτη του που το κοιτά από μακριά.
   Η προσηλιακή και αμφιθεατρική θέση του νότια στους πρόποδες του Τραχύ όρους το κάνουν να είναι πάντα φωτεινό και απάνεμο.  Η υπέροχη θέα των βουνών του Μαινάλου και του Αρτεμισίου από το χωριό συμπληρώνουν την  σοφή επιλογή της θέσης του από τους πρώτους κατοίκους του.
  O κάμπος και ο αμπελώνας που απλώνονται μπροστά του  τονίζουν την μόνιμη και όμορφη εικόνα του με τις εποχιακές εναλλαγές στα χρώματα τους. Ο πύργος απ’ όπου πήρε το τελευταίο όνομα του το χωριό στέκεται επιβλητικός στην άκρη της βουνοκορφής αδιαμφισβήτητος μάρτυρας της Ενετικής- Φράγκικης   κατοχής.
  Ο δρόμος προς τον Παλαιόπυργο δεν διαπερνά το χωριό και δεν  έχει συνέχεια για κάποιον άλλον προορισμό. Έτσι είναι βέβαιο ότι ο επισκέπτης του έχει προδιαγράψει την διαδρομή του για αυτό, με  εξαίρεση ελάχιστους περαστικούς από την περιοχή και τουρίστες που χάνουν τον δρόμο…...